Einn prestur hér í bæ, sem hægt væri að segja að væri gersneyddur af kímnigáfu, fór á námskeið þar sem boðið var upp á þjálfun fyrir presta svo þeir gætu bætt ræðutækni sína. Á meðal kennara voru margir einstaklega góðir og snjallir ræðumenn.
Einn slíkur kom upp í ræðustól og fangaði athygli áhorfendaskarans og sagði: "Bestu árum ævi minnar hef ég varið í fangi kvenmanns sem er ekki eiginkona mín!" Óneitanlega vakti þessi fullyrðing mikla athygli í salnum og margir vissu ekki hvað þeir áttu að segja. En þá botnaði ræðumaðurinn setninguna: "...og þessi kvenmaður var móðir mín!" Áhorfendur voru fljótir að springa úr hlátri og í kjölfarið hafði ræðumaðurinn óskoraða athygli í salnum.
Vikuna eftir ákvað þessi fyrrnefndi prestur að nota þennan brandara í hugvekjunni sinni. Þegar hann nálgaðist prédikunarstólinn fór hann yfir brandarann í huga sér, en þar sem hann var óvanur að segja brandara fór stressið eitthvað að rugla um fyrir honum hvernig brandarinn væri.
Þegar hann kom í stólinn sagði hann hátt og snjallt: "Bestu árum ævi minnar hef ég varið í fangi konu sem er ekki eiginkona mín!" Söfnuðurinn greip andann á lofti þegar hann heyrði þetta og eftir að presturinn hafði staðið orðlaus í um 10 sekúndur, leitandi logandi ljósi í huga sínum eftir því hvernig brandarinn endaði, þá sagði hann: "Og ég man ekki hver hún var!"
