Ok, það er ekki hægt að skilja þetta líf. Þegar maður heldur að maður sé komin með smá hint þá gerist eitthvað og vá allt í vitleysu.
Jæja best að byrja á byrjun. Það var sem sagt áramótapartý hjá mér í gærnótt. Fín mæting og góð stemmning. Við höltruðum niður í bæ um fimmleitið og fórum á Pravda. Ég, Birgitta, Sara og Eiki vorum á dansgólfinu uppi í góðum gír, soldið heitt svo að við settum stöffið hjá súlu sem við dönsuðum hjá. Birgitta er á barnum með eitthverjum gaur og ég hitti eina sem ég þekki og fer að tala við hana og sný baki í Söru og Eika. Ok þegar ég sný mér við þá eru Sara og Eiki stungin af ÁN ÞESS AÐ SEGJA BLESS og dótið mitt er horfið. Þá byrjaði mitt netta móðursýkiskast þar sem ég hljóp út um allt að reyna að finna dótið mitt. Það fannst ekki og ég BRJÁLUÐ hljóp heim á hlýrabolnum, diglaði og dinglaði þar til Kristján vaknaði (lyklarnir voru í töskunni) og brotnaði algerlega niður í reiði-vonbrigða kasti yfir veskinu mínu og kápunni og blótaði um það bil ÖLLUM og sérstaklega helv. lýðnum á Pravda sem gerir ekkert nema drekka dópa og stela (ehemm það var ég algerlega staðráðin í).

Ok ég var að fá hringingu rétt áðan frá stelpu sem sagði mér að hún hefði tekið dótið af því að það lá bara þarna á gólfinu og hún var svo hrædd um að eitthver myndi taka það....... (ahahaha Pravda liðið var kannski ekki svo slæmt)........